Slowaakse schoonheid- Roháče

Het was 6:20 als mijn wekker weerklonk. Snel douchen, ontbijt, en ik ben klaar voor ons avontuur. Toen ik klein was, vond ik het helemaal niet leuk de hele dag lang in de bergen te stappen… het was ambetant. Mijn mama en papa deden dat altijd heel graag, dus ik moest mee. Maar als je een beetje reist naar andere landen en ziet hoe de natuur ergens anders uitziet, is het voor je duidelijk, dat Slowakije  nog altijd een te weinig gekende parel is, pal in het midden van Europa. De Tatra’s (de lage zowel als de hoge Tatra’s) zijn onze Slowaakse nationale trots en toch ken ik maar een heel klein beetje! Mijn nieuwe uitdaging is onze bergen beter te kennen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Voor vandaag hadden we “Roháče” gepland- een deel van de hoge Tatra’s en een deel van het “Tatranský národný park” (natuurgebied hoge Tatra’s). De uitstap duurde ongeveer 8 uur en voor mensen, die niet het gewend zijn, om zo veel bergop te stappen als ik, is het ook heel vermoeiend. Het is echter zeker alle moeite waard! Het uitzicht aan kleinere en grotere meertjes in de dalen en bergen die mysterieus in het schuim verborgen zijn zullen jouw fysieke moeite zeker belonen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het mooiste waren vandaag de kleine meertjes… Als ik daar stond, verloor ik mijn stem. In de spiegel van het meer zag ik het hele panorama van Roháče. Ik bleef daar staan en na een momentje was het rond mij stil. Alle mensen zijn beneden naar het dal gegaan. Ik voelde mij omarmd door de bergen, die daar waarschijnlijk al miljoenen jaren staan… Eindelijk kon ik ook Peter Camezind van Herman Hesse begrijpen. Peter Camezind- een man, die één met de natuur was. Als je, lieve lezer, ooit tijd hebt, lees het maar! Het verhaal van Peter Camezind zal je niet vervelen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En soms, als je heel goed luistert, kan je de bergen zelf horen spreken. Ja, ja, waarschijnlijk is het alleen maar een akoestisch fenomeen- ergens boven zijn nog mensen, die je niet ziet, die daar over iets babbelen… je hoort niet de bergen, maar een weergalm van iemand, die daar lacht. Als ik daar stond, dacht ik aan alle mensen, die 300 of 400 honderd jaren geleden leefden en naar deze bergen kwamen zoals wij vandaag… ze wisten niks van weergalm, niks van de wetten van fysica- en ze dachten, dat alles wat ze in de bergen  hoorden, een stil gesprek was van bomen, stenen, van de natuur. Ze schreven mythen over feeën, en dwergen en vertelden die verder door aan hun kinderen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gekleed in al mijne warme kleren, zag ik er uit zoals een kleine pop van de   “Teletubbies”, omdat het echt een winderige dag was. Maar ik was tevreden. In de bergen was het rustig, als Slowaken naar de bergen gaan, groeten ze iedereen, die ze onderweg ontmoeten. Het is echt een mooie gewoonte… De bergen kunnen ook een plaats van vrede en vriendschap zijn. Door een heel gemakkelijke korte ‘dobrý deň’ of ‘nazdar’ kan je veel mensen een glimlach geven. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende uitstap naar de hoge Tatra’s! Dobrý večer priatelia- Goedenavond en slaap lekker vrienden! Ik ga direkt naar mijn bed!

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s